Categorie: Nieuws

Samen met mijn collega’s van Academische Rijkunst Nederland was ik 14 april de hele dag aanwezig op Equiday. Ik vond het weer ontzettend gezellig! Twee jaar geleden mocht ik samen met Ylvie Fros ook al een demo geven op Equiday, maar wat voelde het fantastisch om er deze keer met een groep van 10 mensen te staan! We hadden veel aanspraak bij onze stand en we hebben een hoop informatie mogen weggeven aan nieuwsgierige ruiters.

Aan het einde van de dag gaf ik samen met Eef Nibbelink en Marion van de Klundert een demo over hoe de Academische Rijkunst de kennis van de oude meesters en de moderne biomechanica in zet om onze hedendaagse paarden op te leiden tot sterke, gezonde rijpaarden. Hierbij stond de relatie tussen mens en paard natuurlijk op één. We hadden met z’n drieën een uur de tijd. Hierin waren wij uniek! Na een introductie van Eef, liet Marion een prachtige kür op muziek zien. Dit was een combinatie van haar ridderproef en haar piaffeproef. Wat heb ik hier van genoten! De ontspanning, de harmonie en vooral het plezier bij zowel Marion als Beau, het bracht een glimlach op mijn gezicht. Ik kan het niet anders omschrijven, als je erbij was weet je waar ik het over heb. Ik stond op dat moment met Vingino in de hoek te wachten en was best een beetje zenuwachtig. Zonder een woord te zeggen, brachten zij bij mij het vertrouwen weer terug en werden mijn zenuwen vervangen door een trots gevoel. Op dat moment voelde ik de steun en het vertrouwen die wij elkaar als groep Academische Rijkunst Nederland bieden. We stonden er echt samen!

~ “Eén voor allen, allen voor één” ~ de drie musketiers

Daarna demonstreerden Eef en Solon het grondwerk en longeren. De basis van de Academische Rijkunst. Vanuit ontspanning lieten zij de opbouw van alle hulpen zien die het paard kunnen helpen om in het juiste frame te komen. Vervolgens liet ik samen met Vingino zien hoe je die basis meeneemt in het rijden. Tijdens dit alles gaf Marion verduidelijkende uitleg en was er de ruimte voor het publiek om vragen te stellen. De paarden deden het super! In de drukte met mensen, muziek en spektakel hielden ze het hoofd koel en konden ze in alle ontspanning met ons aan de slag. Een prachtig bewijs dat de basis goed is en we vanuit vertrouwen alles opbouwen.

~”You can never rely on a horse that is educated by fear. There will always be something that he fears more than you. But, when he trusts you, he will ask you, what to do when he is afraid.” ~ Antoine de Pluvinel

Naast uitleg over de basis kregen de bezoekers ook nog een kleine sneak peak. Vingino vond het allemaal best een beetje spannend, maar deze kanjer zette zijn beste beentje(s) voor om aan groot publiek te laten zien waar wij het afgelopen jaar zo hard aan gewerkt hebben: een drietakt galop. Voor de meeste mensen is het lastig om live het verschil te zien tussen zijn viertakt en drietakt, maar fotograaf Maybel van der Linden heeft alles prachtig vastgelegd! Op de eerste foto kun je zien dat de diagonaal tegelijk op de grond staat, oftewel een drietakt. Op de tweede foto staat het voorbeen al wel op de grond, maar het achterbeen nog niet, oftewel een viertakt. (je kan alle foto’s vergroten als je ze aanklikt)
Ik vond het fantastisch om dit met jullie te mogen delen! Wat ben ik ontzettend trots op mijn pony en wat zijn we weer vooruit gegaan! Een ontspannen drietakt galop rijden op Equiday, mooier kan het toch niet?! Tot slot mocht ik de demo afsluiten met een kür op muziek. Ook hier heb ik hele leuke feedback op gekregen. Op naar Equiday 2019!

HOERAAA!!! Mijn e-book over het Academisch grondwerk staat eindelijk online! Ik liep al erg lang met het idee om een e-book te schrijven over de beginselen van het Academisch grondwerk. De afgelopen maanden bestonden uit: fotoshoots, brainstormen, teksten schrijven, ontwerpen, maar vooral ook veel plezier. Ik hoop dan ook dat jullie net zo van het e-book kunnen genieten als ik. Het staat vol handige tips en uitleg over het dressuurmatig trainen met je paard vanaf de grond. Alvast heel veel lees plezier en als er vragen zijn hoor ik het graag!

Gratis E-book Academisch grondwerk 

  

Afgelopen week ben ik in training geweest bij Marion van de Klundert en heb ik meegedaan aan de clinic van Bent Branderup. In deze blog zal ik een korte samenvatting geven over mijn bevindingen. Vergeet vooral niet om ook de video onderaan de pagina te bekijken!

Ik kwam bij Marion met twee doelen: ik wilde beter worden in het eenhandig rijden en ik zocht hulp bij het trainen van de buiging van de achterbenen van Vingino. Hij kan namelijk al heel goed zijn gewicht naar achterbrengen, maar hij snapt nog niet helemaal dat hij ook kan gaan “zitten”. Kortom de buiging in zijn knie- en spronggewricht kan nog beter.

Tijdens de eerste les zijn we aan de slag gegaan met de overgang van achterwaarts naar voorwaarts. Dit kan zijn voorwaarts in stap, in draf of in galop. Het is daarbij de bedoeling om net voordat het paard zijn binnenachterbeen nog een pas naar achter wil zetten, deze weer naar voren te vragen. In andere woorden: als het paard zijn binnenachterbeen het verst onder de buik heeft staan, vraag je dit been om een pas naar voren te maken in plaats van naar achter. Het paard moet nu dit been optillen en nog meer naar voren plaatsen, waardoor er extra buiging ontstaat in de gewrichten van de achterbenen. Voor duidelijk beeldmateriaal bij deze oefening, kijk dan even de video onderaan deze blog.

Naarmate we verder in de trainingen kwamen gingen we minder achterwaarts en meer voorwaarts op de plek denken. Dan kom je uit bij dingen als school-stap, school-draf en uiteindelijk zelfs piaffe. Zo ver zijn Vingino en ik nog niet, maar om het gevoel van de piaffe te krijgen mocht ik even rijden op het paard van Marion waarmee zij de piaffe proef heeft gehaald. Wat was dat een gaaf gevoel! Ontzettend leerzaam ook! Zo ben ik er achter gekomen dat de piaffe veel “langzamer” voelt dan ik dacht. Nu weet ik voor mijn training met Vingino dat ik nog veel kleiner en verzamelder mag denken om bij zo’n piaffe te komen.

Wat betreft het eenhandig rijden ben ik ook een heel eind vooruit gegaan. Ik wist al wel hoe ik de vier teugels in één hand moest vasthouden, het ging meer om de fijne hulpen die je dan nog met je hand wil geven. Door een rotatie van je pols (op je horloge kijken of op je pols kijken) kun je wisselen tussen stelling links en stelling rechts. Sturen doe je door de schouders van het paard te verplaatsen door je hand naar binnen of naar buiten opzij te zetten. Officieel hoor je de teugels altijd in je linkerhand te hebben. Ik rijd tot nu toe nog met de teugels telkens in mijn buitenhand. Dit helpt mij om mijn buitenschouder automatisch wat meer mee te draaien en zo kan ik ook mooi oefenen met het snel overnemen van de teugels in de andere hand.

Naast alle training hebben we ook aandacht besteed aan het maken van plezier samen. Zo zijn Vingino en ik voor het eerst samen wezen zwemmen! Dit vond hij nog best wel spannend, maar met wat aanmoediging van zijn vriendjes durfde hij aardig ver het water in.

In het weekend was er dan nog de clinic van Bent Branderup. Vingino en ik doen hier altijd jaarlijks aan mee en ook deze keer was het weer erg gezellig en leerzaam. In het handwerk had Bent de uitdaging voor mij om eenhandig achteruit naast Vingino te lopen. Ik mocht niet naar het hoofd van Vingino kijken, alleen naar zijn achterbenen. Ik moest vertrouwen dat ik met mijn hand kon voelen dat de positie van zijn hoofd goed was of niet.
Tijdens het rijden zijn we verder gegaan met de overgangen tussen school-stap en school-draf en daarbij wisselend het gewicht op het binnen- en het buitenachterbeen vragen. Uiteindelijk konden we zelfs de verzameling in galop oefenen! Terwijl we een jaar geleden nog moeite hadden met de lengtebuiging in galop! (zie: Galoptraining Vingino)

Ik heb echt een ontzettend leuke en leerzame week gehad. Loop jij nou ook al een tijdje ergens tegen aan? Een oefening waar je maar niet mee verder komt? Ga dan ook gewoon eens op trainingsweek/weekend! Het kan je echt net dat puzzelstukje geven wat je miste.

Over PRE’s wordt ook wel gezegd: “Horse of kings, thief of hearts”. Dat laatste is Silla zeker. Toen ik Silla voor de eerste keer zag was ik meteen verliefd.
Ik zag een prachtig paard met karakter. Het duurde niet al te lang voordat ik erachter kwam hoeveel ‘karakter’ ze nou precies had. Ik begon te trainen met een volwassen paard, maar eigenlijk was ze nog een guppy. Het was dan ook niet makkelijk om deze dame er van te overtuigen dat er nu iemand hoger in rang stond die haar kwam vertellen wat we gingen doen. Na lang trainen, een hoop herhaling en vooral veel geduld stond er ineens een heel ander paard voor me. Eentje die niet meer van alles schrikt en hopeloos gaat rondrennen, maar een paard wat vertrouwt op de trainer óók als iets een beetje spannend is. Zo konden Silla en ik de afgelopen maand voor het eerst trainen met het zadelmak maken. Wat was het ontzettend gaaf om na een jaar voor het eerst op haar te mogen zitten! Om te voelen wat een kracht er onder me zat, klaar om weg te stuiven, maar besloot toch hier te blijven.

Nu heeft Silla niet alleen het hart van Hanneke en mij, maar ook die van Eef Nibbelink gestolen. Ze zal dan ook haar verdere training en leven doorzetten bij Eef op de Paardenmaat. Natuurlijk is het als trainer lastig om een paard weer los te laten en aan een ander door te geven, zeker als je net zoiets moois hebt bereikt. Ik vind het echter ook de kracht van een goede trainer om te zien wanneer het goed is. Om blij te zijn met wat jij en je leerling hebben bereikt en ze de kans te geven om ook van andere trainers te leren. Zowel mens als paard doen er goed aan om af en toe van trainer te wisselen. Om te zien wat er nog meer in de wijde wereld is. Van iedereen valt namelijk wel iets te leren.

Lieve Silla, bedankt voor alle lessen die je mij hebt geleerd en het vertrouwen wat je in mij hebt laten zien. Heel veel plezier op je nieuwe plekje! We komen elkaar vast nog wel eens tegen.

~ Blik op oneindig ~

Vaak zat hoor ik: “kunnen we eens wat anders doen dan de volte?”. Veel (academische) trainers werken graag met de volte, maar op den duur kan dit best saai worden voor ruiter en paard. Het is altijd goed om in je training te blijven afwisselen en jezelf en je paard te blijven uitdagen. Daarom heb ik besloten om een korte tutorial te maken over het trainen met het figuur 8.

De opzet is simpel: je plaatst twee pionnen ongeveer zes of zeven meter uit elkaar. Deze pionnen symboliseren elk het midden van de twee cirkels op je 8. Je kunt de achtjes zowel aan de longe als rijdend uitvoeren. Meer uitleg en suggesties hierover staan in de video onderaan.

Het trainen met achtjes is een stuk intensiever dan de normale voltes en diagonalen. Het figuur 8 is kleiner dan de gemiddelde volte of diagonaal. Het dwingt jou en je paard om gefocust te blijven en continu je lichaam te blijven draaien. Trainen met het figuur 8 kan jullie beide helpen om soepeler te worden en een betere balans te vinden. Daarnaast kan het helpen met het optimaliseren van de buigingswisselingen.

Tot slot helpt het neerzetten van pionnen vaak bij het aanleren van bepaalde oefeningen. Over het algemeen leren dieren oefeningen sneller als je ze aanleert op een herkenbare plek. Het dier zal een link leggen tussen de plek en de oefening en zal denken: “oh ik weet wat ik nu moet doen!”. Als je paard de gewenste oefening eenmaal naast de pion heeft aangeleerd, is het natuurlijk belangrijk om de oefening ook weg van de pion te gaan vragen. Zo kun je controleren of je paard de hulpen en oefening echt heeft begrepen of dat het allemaal een truc was.

Vergeet niet om de video te bekijken voor meer uitleg en extra oefeningen voor tijdens het trainen met achtjes. Als je nog vragen hebt over dit onderwerp of suggesties hebt voor een nieuwe video, hoor ik het graag!

 

Al een tijdje had ik een oogje op een van de andere merries van Hanneke Knibbe. Toen ik begon met het trainen van Silla en Tulipa had zij nog een veulen aan de voet en kon daarom nog niet trainen. Inmiddels is haar veulen naar de opfok en is Tulipa met zwangerschapsverlof. Een paar weken terug kwam Hanneke dan ook met de vraag: “Zou jij haar misschien zadelmak willen maken?” Nou heel graag! Daarom wil ik jullie bij deze graag voorstellen aan mijn nieuwste trainingspaard Barca!

Barca VII is een 7 jarige APTA goedgekeurde PRE merrie die relatief veel Yeguada Militar en Escalera bloed voert. Ze is een voor Spaanse begrippen grote merrie (1.65m) en is DNA zwart getest. Haar moederlijn komt uit de buurt van Cadiz waar de merries in vrijheid rondlopen op een enorm bergachtig gebied. Zij is zelf via Madrid naar België verkocht, waar ze als jaarling minder goed terecht kwam in een weitje met een 2-jarige hengst en twee andere oudere merries. Ze kreeg daar nauwelijks te eten, was afschuwelijk mager en had oogproblemen en wormen. Zo is ze als rescue paard opgevangen door een Nederlandse vrouw. Van haar heeft Hanneke Barca weer overgenomen, waarbij bleek dat ze drachtig was van de jonge hengst. Ze had nog een paar maanden om aan te sterken en heeft als net 2-jarige haar veulen gekregen. Met kunst en vliegwerk en veel doorzettingsvermogen van Barca zelf is dat gelukkig goed gegaan. Die slechte start heeft haar nog jaren parten gespeeld, maar uiteindelijk heeft ze alle fysieke achterstand grotendeels ingehaald. Nu kan ze nog erg gevoelig zijn op haar voeten en heeft ze een zwakke rug. Ze is een echte overlever en een zeer sober paard. Ze kan soms helemaal in haar schulp terug kruipen, waardoor het lijkt alsof ze rustig/ontspannen is, maar dat is ze zeker niet! Het laatste jaar komt er ook een heel andere Barca naar voren: veel zelfbewuster, nieuwsgierig, leergierig en bij tijd en wijle ook pittig. We hebben haar de tijd gegeven om bij te komen en nu is ze klaar om serieuzer aan de slag te gaan.

Silla is nu ruim een half jaar bij mij in training en er is een hoop gebeurd. Zoals de meeste van jullie inmiddels weten is Silla erg stress gevoelig, maar daarnaast ook behoorlijk dominant. In het begin was ze tijdens de trainingen niet erg sociaal en respectvol naar mij toe. Ze kroop haast op schoot als ze gestrest was, maar sloeg soms ook wel eens gericht van zich af of begon te bijten. Op zo’n moment wordt het gewoon te gevaarlijk om te gaan trainen. Ongeveer twee maanden na het starten van de training heb ik dan ook besloten om een flink aantal stappen terug te doen in de training met Silla. Ik vond het belangrijk om eerst te werken aan een solide basis. Samen met de massages van Ramona Knuivers zou dit de vicieuze cirkel van Silla positief kunnen verbeteren. In eerste instantie hield deze basis voor mij in: stilstaan tijdens het poetsen, voeten kunnen geven, achteruit/opzij als ik dat vraag, haar overal kunnen aanraken en dit alles het liefst in ontspanning. Ruim twee maanden zijn we hier mee bezig geweest. Eerst in de gangen van de stal, vervolgens op het erf en zo steeds verder tot we dit uiteindelijk ook in de bak konden.

 

Daarna ben ik de focus gaan leggen op het samen wandelen. In een rustig tempo, niet voor mij uit, ontspannen wandelen. Hier hoorde ook af en toe stilstaan en een pasje achterwaarts bij. Tijdens het stilstaan vind ik het belangrijk dat ze iets van ontspanning toont: briesen, kauwen, maar vooral ook het hoofd omlaag brengen. We lopen dan ook nooit verder totdat zij ontspanning in stilstand gevonden heeft. Om haar te helpen deze ontspanning te vinden kriebel ik haar wel eens op haar favoriete massageplekken. Zo ontstond ook hier weer de connectie tussen massage, ontspanning en training. Dit alles heeft ervoor gezorgd dat we nu weer langzaam aan verder kunnen gaan met de training in de bak. Zo trainen we sinds kort het stilstaan naast het krukje. Silla is nog steeds wel vaak gestrest tijdens te trainingen, maar ze kan hier nu veel sneller uit komen dan voorheen. Waar ik haar eerst voor 5 tot 10 minuten echt kwijt was, is ze nu vaak binnen een minuut weer kalm en oplettend. We hebben nu een (kleine) basis om op terug te vallen.

Er kan nog een hoop aan de basis verbeterd worden. Ik zou graag met Silla los in de bak een aantal Natural Horsemanship oefeningen gaan proberen. Echter is er een stem in mijn hoofd die me hiervoor waarschuwt. Silla is niet zo respectvol of aandachtig en het zou best kunnen dat haar los laten tijdens de training haar meer stress zal geven dan ze momenteel aan kan. Zij zou dit kunnen ervaren als dat ik haar in de steek laat. De verantwoordelijkheid om op eigen benen te lopen is misschien nu nog te veel voor haar. Lengtebuiging en voorwaarts-neerwaarts op de volte waren we al mee begonnen, maar wilde toen nog niet goed lukken vanwege te veel stress en te weinig vertrouwen. Dit academische grondwerk zal ik dan ook eerst mee verder gaan. Spanning die tijdens deze academische oefeningen ontstaat zal hopelijk weer snel wegtrekken, doordat dit erg lijkt op de wandeltraining van de afgelopen maanden. Naast dat het haar lichamelijk zal helpen, zal het ook de basis en vertrouwensband die nu begint te ontstaan verder kunnen versterken. Met tijd zullen deze zo groeien dat Silla meer en meer op haar eigen benen kan staan zonder in paniek te raken.

Ik wens iedereen een vrolijk kerstfeest met veel liefde en gezelligheid!

Sinds begin oktober heb ik met Vingino de galoptraining weer opgepakt. Dit hebben we een tijd lang achterwege gelaten. We gebruikten de galop wel om hem actiever te maken voor de verzamelende oefeningen, maar het was een tijd geleden dat we aandacht hadden besteed aan het verbeteren van de galop zelf.

Vingino vind het erg lastig om goed over de rug te galopperen en om de galop te dragen met zijn achterhand. Als ik Vingino laat galopperen zoals hij het liefst galoppeert, zie je dan ook dat hij zijn hoofd hoog houd en zijn rug wegdrukt. In de galop is het de bedoeling dat de achterhand de borstkas en voorhand omhoog lift. In plaats van de voorhand te liften met de achterhand in de galop gebruikt Vingino zijn hoofd en hals om zijn schouders omhoog te gooien in de galop. Hij creëert de lift in de galopsprong dus met de voorhand in plaats van de achterhand, wat resulteert in een weggedrukte rug.

Bij het verbeteren van deze basisgalop gebruik ik in de training met Vingino voornamelijk twee hulpen. De eerste is de zweephulp op zijn achterhand. Door de zweep neer te leggen op zijn achterhand moedig ik Vingino aan om zijn heupen en knieën meer te buigen en dus de voorkant te liften met de achterhand. Geen korte en stuwende passen meer met de achterbenen maar lange dragende passen. De tweede hulp noem ik de voorwaarts-omhoog hulp. Ik moedig Vingino aan om grotere passen te maken door voorwaarts/middengalop te denken. Nu is het natuurlijk niet de bedoeling dat hij voorwaarts op de schouder valt, de galop moet voorwaarts en omhoog gelift voelen. Daarom probeer ik mij voor te stellen om een heuvel in het bos op te galopperen.

Deze twee hulpen zorgen ervoor dat Vingino een ruimere galop krijgt en dat zijn balans in de galop horizontaal beter verdeeld is. In onderstaand filmpje kun je het effect zien van deze hulpen in mijn galoptraining met Vingino. Er valt nog steeds een hoop te verbeteren aan onze galop, maar stapje voor stapje komen we dichterbij een gedragen galop met schoudervrijheid.

Afgelopen week is Ramona Knuivers van Equis Care twee keer langsgekomen om Silla te masseren. Tijdens mijn trainingen viel me op dat Silla het lastig vind om te ontspannen. Niet alleen in haar hoofd, maar ook in haar lichaam. Ze neemt haastige korte passen, vind het lastig om haar bovenlijn te strekken en reageert best heftig als je haar schouders probeert te corrigeren. Ik had daarom besloten om ook eens iemand anders er naar te laten kijken.

Ramona is gespecialiseerd in sport- en ontspanningsmassage, maar kijkt verder dan het paard alleen. Silla blijft immers Silla: wat gestressed in haar hoofd, ongeduldig en geen fan van lang stilstaan. Hier hield Ramona dan ook rekening mee. Met een aantal kleine pauzes tussendoor, wat afleidingen en engelengeduld, was het mogelijk voor Silla om zo optimaal mogelijk van de massage te blijven genieten en niet verveeld te raken. Tegelijkertijd herinnerde Silla ons eraan dat ze geen alledaags paard is. De favoriete massage punten van de meeste paarden deden haar niks, maar op de meest onverwachte plekken stond ze onwijs te genieten!

Tijdens de behandelingen bleek dat Silla erg strakke schouders en broekspieren had. Ook was er wat spanning in de kaakspieren en tussen de eerste en tweede nekwervel. Al snel werd duidelijk dat één behandeling niet genoeg effect zou hebben. Zeker haar schouders en broekspieren zaten zo vast dat stretchen de eerste keer niet mogelijk was. Bij de tweede behandeling was er al duidelijk vooruitgang te zien in de ruimte tussen haar schouders en de spanning in de broekspieren, maar nog steeds was het haast onmogelijk voor Silla om haar benen los te laten en te stretchen.

Belangrijk voor Silla is dat ze gaat leren dat ontspannen fijn is. Ze zit momenteel in een soort vicieuze cirkel waarbij de spanning in haar hoofd en de spanning in haar lichaam elkaar voeden. Als ze leert genieten van de ontspanning kan ze die ook steeds vaker zelf op gaan zoeken, wat haar hopelijk ook meer rust geeft in haar hoofd. We hebben er daarom voor gekozen om een traject met Silla te starten: het komende half jaar zal Silla na elke drie weken training een massage krijgen met als doel haar mentaal meer rust te brengen en haar lichaam te leren ontspannen en stretchen.