Vanmorgen vroeg is onze lieve Bonita ingeslapen. (08-05-2009 ~ 01-07-2016)
Bonita was onze zelf gefokte merrie. Van jongs af aan was ze altijd al een nieuwsgierige, maar voorzichtige merrie. We hebben haar samen met onze instructeurs beleerd, zowel voor de wagen als onder het zadel. Tijdens mijn stage bij Ylvie vorig jaar is Bonita toen mee gegaan om ook beleerd te worden in de Academische Rijkunst. Halverwege de stage bleek Bonita echter steeds vaker kreupel te lopen. Eerst dachten we dat ze zich gewoon in het padockparadise bezeerd had. Al snel bleek dat niet het geval te zijn, maar wat het dan wel was werd niet gelijk duidelijk. Na bijna een jaar onderzoek en testjes doen, bleek dat Bonita een oude blessure had op de collateraal band van haar elleboog die slecht hersteld was. Ze zou dus altijd pijn houden en kreupel blijven lopen. Het advies was dan ook: inslapen.
Ik heb met Bonita heel wat bijzondere ritjes meegemaakt. De eerste keer onder het zadel is hier een voorbeeld van. Vergeet vooral ook niet de spannende rodeo ritjes die volgden 😉 Ik heb altijd weinig last gehad van angst na een val. Toch betrapte ik mezelf erop dat ik het erg spannend vond om tijdens mijn stage bij Ylvie weer voor het eerst in een half jaar op Bonita te rijden met barebackpad. Het heeft me redelijk wat tijd gekost om Bonita weer te durven vertrouwen. Toen dat moment eenmaal weer daar was en de fijne trainingen die volgden zal ik nooit vergeten.
Als trainer en instructeur wil ik graag mensen en paarden helpen om samen één te worden en boven eigen verwachtingen uit te stijgen. Het was dan ook ontzettend moeilijk om mezelf erbij neer te leggen dat ik Bonita niet meer kon helpen. We hadden al zo veel geprobeerd, maar er moest toch vast wel iets zijn wat haar nog zou kunnen helpen? Waarom kon zij niet een van die wonderverhalen worden? Tijdens onze laatste wandeling samen was er een connectie die ik moeilijk kan beschrijven. Ik weet nog hoe ze even haar zachte neusje tegen me aandrukte, alsof ze me wilde zeggen dat het goed was. Dat ze genoten had van mijn gezelschap en dat het nu tijd was om verder te gaan. Hoe moeilijk dit afscheid ook is, het is beter zo.
